Etter 1950

Etterkvar vart det heilt slutt med naturtørking av klippfisk.
I 1958 var det 9 – 10 tørkeri i sving på Raudeberg.
Nokre av grunnane er at det vert betre økonomiske tider. Det vart større etterspurnad etter klippfisk frå Spania, Portugal og Brasil. Ja, seinare vart det jamvel eksportert fisk til Nigeria. 
Torskestamma fekk tid til å veksa seg større i krigsåra sidan fiskeria låg delvis nede. Ein fann også ut at ein kunne laga god klippfisk av lange og brosme. Også sei og lyr kom inn i produksjonen. Større båtar drog til havs og henta fisken der. Derfor vart det betre tilgang på råstoff året rundt og ikkje berre etter vinterfisket. 
Etterkvart gjekk tørkeria nesten heile døgeret. Dei som hadde mogelegheit til det gjekk på nattskift. Ein mann greidde som regel å ”snu” tørkeriet. Han tok fisken av vognene og fylte dei med fisk som skulle inn i tørkeriet.
   



Raudeberg på 1950-talet.
Langs vegen i sentrum var det bygd
hjeller der ein la ut fisken til tørk.